Dodatek do metalurgii proszków metali ziem rzadkich Proszek metalu samarowego CAS 7440-19-9 Stopy o wysokiej entropii

Samar występuje w postaci srebrzystej substancji stałej/folii lub szarego proszku i jest bezwonną, łatwopalną i reagującą z wodą substancją stałą. Wiadomo, że wszystkie formy samaru reagują z rozcieńczonymi kwasami, wydzielając łatwopalny/wybuchowy wodór. Samar w kontakcie z wodą reaguje i uwalnia skrajnie łatwopalne gazy. Samar jest niekompatybilny z mocnymi kwasami, silnymi utleniaczami i halogenami. Głównym komercyjnym zastosowaniem samaru są magnesy samarowo-kobaltowe. Magnesy te posiadają właściwości magnesowania trwałego. Wykazano, że związki samaru wytrzymują znacznie wyższe temperatury, powyżej 700°C, nie tracąc przy tym swoich właściwości magnetycznych. Radioaktywny izotop samaru-153 jest głównym składnikiem leku samar 153Sm leksidronam (Quadramet). Są one stosowane w leczeniu nowotworów płuc, prostaty i piersi oraz kostniakomięsaka. Samar jest również stosowany w katalizie reakcji chemicznych, datowaniu radioaktywnym i laserze rentgenowskim. Samar jest stosowany jako katalizator w niektórych reakcjach organicznych: Jodek samaru (SmI2) jest używany przez chemików zajmujących się badaniami organicznymi do wytwarzania syntetycznych wersji produktów naturalnych. Samar występuje w stężeniu do 2,8% w kilku minerałach, w tym w cerycie, gadolinicie, samarskicie, monazycie i bastnicie, przy czym dwa ostatnie są najczęstszymi komercyjnymi źródłami tego pierwiastka. Minerały te występują głównie w Chinach, Stanach Zjednoczonych, Brazylii, Indiach, Sri Lance i Australii; Chiny są zdecydowanie światowym liderem w wydobyciu i produkcji samaru. Radioaktywny izotop samaru-153 jest głównym składnikiem leku samaru (153Sm) lexidronamu (Quadramet), który zabija komórki nowotworowe w leczeniu raka płuc, raka prostaty, raka piersi i kostniakomięsaka. Izotop samaru-149 jest silnym pochłaniaczem neutronów i dlatego jest dodawany do prętów regulacyjnych reaktorów jądrowych. Tlenek samarii służy do wytwarzania specjalnego szkła pochłaniającego podczerwień i rdzeni elektrod tlenkowych lamp węglowych oraz jako katalizator odwadniania i odwodornienia etanolu. Jego związek z kobaltem (SmCo5) wykorzystuje się do wytwarzania nowego materiału na magnesy trwałe. Samar nie pełni żadnej roli biologicznej, ale stwierdzono, że stymuluje metabolizm. Rozpuszczalne sole samaru są lekko toksyczne po spożyciu i wiążą się z nimi zagrożenia dla zdrowia, ponieważ narażenie na samar powoduje podrażnienie skóry i oczu. Jednym z najważniejszych zastosowań samaru są magnesy samarowo-kobaltowe, które mają nominalny skład SmCo5 lub Sm2Co17. Mają wysokie namagnesowanie trwałe, około 10 000 razy większe niż żelazo i ustępując jedynie magnesom neodymowym. Samar jest łatwy do namagnesowania, ale bardzo trudny do rozmagnesowania. Dzięki temu idealnie nadaje się do produkcji magnesów trwałych (SmCo5), które wchodzą w skład dysków twardych komputerów. Samar jest również stosowany jako pochłaniacz neutronów w reaktorach jądrowych, a także w laserach i badaniach metalurgicznych. Stanowi około 1% metali w misch metalu, stopie krzemionek do zapalniczek. Jest to także jedna z kilku pierwiastków ziem rzadkich stosowanych w reflektorach i lampach z łukiem węglowym stosowanych w przemyśle filmowym. Samar jest stosowany jako katalizator w kilku gałęziach przemysłu, w tym w odwodornieniu alkoholu etanolowego. Chlorki arylosulfonylu i arylosulfiniany są redukowane przez połączenie samaru i chlorku tytanu (IV) z wytworzeniem disiarczków diarylu. Jest pochłaniaczem neutronów, domieszką kryształów laserowych.